قتل زهرا سلیمانی در هرسین؛ همسر خواهر و مادر او به اتهام مشارکت در قتل بازداشت شدند

زهرا سلیمانی، زن ۳۲ ساله اهل هرسین استان کرمانشاه، روز چهارشنبه ۱۶ مهرماه ۱۴۰۵، در جنایتی با انگیزه «ناموسی» و پس از شکنجه و خشونت شدید، به قتل رسید. بر اساس گزارش‌های منابع آگاه، همسر خواهر او، کامران صفری پاساری، و مادرش، مریم صفری پاساری، در این جنایت مشارکت داشته‌اند.

بر اساس اطلاعات منتشرشده، زهرا سلیمانی ابتدا مورد ضرب‌وجرح شدید قرار گرفته و دست‌ها و پاهای او شکسته شده است. سپس او را از طریق خفه کردن به قتل رسانده‌اند. پیکر این زن ۳۲ ساله پس از قتل در آرامستان بهشت زهرا در کرمانشاه به خاک سپرده شد.

در ارتباط با این پرونده، مریم صفری پاساری در همان روز وقوع جنایت بازداشت شد. کامران صفری پاساری نیز پس از فرار به تهران، حدود سه هفته بعد توسط نیروهای انتظامی بازداشت شد. بر اساس گزارش‌ها، هر دو متهم همچنان در بازداشت به سر می‌برند.

همچنین یک منبع آگاه گزارش داده است که خانواده متهمان، خواهران زهرا و دیگر اعضای خانواده و اولیای دم را تحت فشار و تهدید، از جمله تهدید به مرگ، قرار داده‌اند تا آنان را به اعلام رضایت وادار کنند. این ادعاها ضرورت بررسی مستقل و جلوگیری از هرگونه اعمال فشار بر خانواده مقتول را دوچندان می‌کند.

تحلیل کمپین توقف قتل‌های ناموسی

پرونده قتل زهرا سلیمانی از چند جهت تکان‌دهنده است. نخست، شدت و تداوم خشونتی است که بنا بر گزارش‌ها پیش از قتل بر او اعمال شده؛ شکستن دست‌وپا و سپس خفه کردن، نشان‌دهنده خشونتی سازمان‌یافته و مرگبار است که نمی‌توان آن را به یک درگیری خانوادگی تقلیل داد.

نکته نگران‌کننده دیگر، مشارکت دو عضو خانواده، از جمله مادر مقتول و همسر خواهر او، در این جنایت است. مشارکت زنان در اعمال خشونت علیه یک زن دیگر، واقعیتی تلخ و نیازمند بررسی اجتماعی و ساختاری است. زن بودن به‌خودی‌خود مانع بازتولید خشونت و مشارکت در نظام مردسالارانه کنترل زنان نمی‌شود. در ساختارهای پدرسالار، برخی زنان ممکن است تحت تأثیر باورهای ناموس‌محور، فشارهای خانوادگی، ترس، وابستگی یا پذیرش ارزش‌های مردسالارانه، به جای حمایت از زن قربانی، در سرکوب و خشونت علیه او مشارکت کنند.

با این حال، تحلیل این پدیده به معنای یکسان دانستن مسئولیت همه افراد نیست. مسئولیت کیفری هر فرد باید بر اساس شواهد و نقش مشخص او در جنایت تعیین شود. همچنین باید میان مشارکت آگاهانه در قتل و نقش احتمالی فشار، اجبار یا مناسبات قدرت در خانواده تمایز قائل شد.

از سوی دیگر، گزارش تهدید و فشار بر خانواده زهرا برای گرفتن رضایت، نشان می‌دهد که خشونت ممکن است پس از قتل نیز ادامه پیدا کند؛ این بار در قالب ارعاب خانواده و تلاش برای جلوگیری از پیگیری مؤثر قضایی.

کمپین توقف قتل‌های ناموسی تأکید می‌کند که مقابله با قتل‌های ناموسی تنها به مجازات عاملان پس از وقوع جنایت محدود نمی‌شود. مقابله با فرهنگ ناموس‌پرستی، قوانین تبعیض‌آمیز، عادی‌سازی کنترل زنان و فقدان سازوکارهای مؤثر حمایت از زنان در معرض خشونت، ضرورتی اساسی است.

هیچ باور، رابطه خانوادگی یا ادعای دفاع از ناموس نمی‌تواند توجیهی برای شکنجه و گرفتن جان یک انسان باشد. زن، ناموس هیچ‌کس نیست.

#توقف_قتلهای_ناموسی #زهرا_سلیمانی #قتل_ناموسی #خشونت_علیه_زنان #کمپین_توقف_قتلهای_ناموسی