قتل زن ۴۴ ساله در تهران؛ «معشوقه» متأهل با خوراندن قرص برنج او را کشت
تداوم زنکشی در ایران؛ وقتی تهدید، مالکیت و نبود حمایت قانونی به قتل ختم میشود
مردی در تهران، زنی ۴۴ ساله به نام «رویا» را با خوراندن قرص برنج به قتل رساند؛ قتلی که ابتدا به دلیل بیماری و احتمال خودکشی، مشکوک تلقی نشد اما در ادامه تحقیقات، به عنوان یک قتل عمد آشکار شد.
به گزارش کمپین توقف قتلهای ناموسی به نقل از «جوان آنلاین»، در تاریخ ۳۰ اسفند ۱۴۰۴، مسئولان یکی از بیمارستانهای تهران مرگ مشکوک زنی جوان را به پلیس گزارش دادند. رویا که بنا بر اظهارات اطرافیانش با بیماری سرطان دستوپنجه نرم میکرد، پس از انتقال به بیمارستان جان باخت. تیم پزشکی علت اولیه مرگ را مسمومیت ناشی از مصرف قرص برنج اعلام کرد.
در ابتدا خانواده او تصور میکردند که وی به دلیل درد و شرایط بیماری دست به خودکشی زده است، اما اظهارات یکی از نیروهای اورژانس مسیر پرونده را تغییر داد. این امدادگر اعلام کرد که رویا پیش از بیهوش شدن گفته بود: «مرد مورد علاقهام به من قرصی داد و بعد حالم بد شد.»
در ادامه تحقیقات، مردی به نام پژمان، شاگرد بنگاه املاک و فردی که با قربانی رابطه عاطفی داشت، بازداشت شد. او ابتدا هرگونه دخالت در مرگ رویا را انکار کرد، اما پس از حدود دو ماه بازجویی و تحقیقات پلیسی، سرانجام به قتل اعتراف کرد.
متهم در اعترافات خود گفته است که با وجود متأهل بودن و داشتن فرزند، با رویا وارد رابطه شده بود. به گفته او، زمانی که رویا خواهان ازدواج شد و تهدید کرد رابطهشان را برای خانوادهاش افشا میکند، تصمیم به قتل گرفت. او اعتراف کرد که قرص برنج را داخل کپسول داروی قربانی قرار داده و هنگام گردش، همراه با آب انار به او خورانده است. سپس برای پنهان کردن جنایت، رویا را به خانهاش منتقل کرده و با اورژانس تماس گرفته تا مرگ او طبیعی یا ناشی از خودکشی جلوه داده شود
این پرونده تنها یک «قتل عشقی» یا «اختلاف شخصی» نیست؛ بلکه نمونهای روشن از خشونت مرگبار علیه زنان در بستری از نابرابری جنسیتی، سلطه مردانه و نبود حمایت مؤثر قانونی و اجتماعی از زنان است.
در این پرونده، زن قربانی نه به دلیل ارتکاب جرم، بلکه به دلیل مطالبه شفافیت، تعهد و امنیت در رابطه، هدف حذف فیزیکی قرار گرفت. اعتراف متهم نشان میدهد که انگیزه اصلی قتل، ترس از افشای رابطه و فروپاشی موقعیت خانوادگی و اجتماعی او بوده است؛ وضعیتی که بار دیگر نشان میدهد در بسیاری از موارد، زنان زمانی کشته میشوند که بخواهند از موقعیت پنهان، مبهم یا نابرابر خارج شوند.
نکته قابل توجه دیگر، تلاش اولیه برای القای «خودکشی» است؛ الگویی تکرارشونده در بسیاری از پروندههای زنکشی در ایران. بیماری رویا و مصرف دارو، زمینهای فراهم کرده بود تا مرگ او به عنوان تصمیم شخصی یا ناشی از ناامیدی تفسیر شود. اگر شهادت نیروی اورژانس وجود نداشت، احتمال داشت این قتل هرگز آشکار نشود.
این پرونده همچنین بار دیگر خطر مرگبار دسترسی آسان به قرص برنج را برجسته میکند؛ مادهای بسیار سمی که در سالهای اخیر در تعداد زیادی از قتلها و خودکشیها در ایران مورد استفاده قرار گرفته است.
از منظر اجتماعی، این قتل نشان میدهد که چگونه برخی مردان، زنان را نه به عنوان انسانهای مستقل، بلکه به مثابه بخشی از «امنیت شخصی» و «اعتبار اجتماعی» خود میبینند؛ و زمانی که احساس خطر میکنند، حذف زن را راهحل بحران میدانند.
کمپین توقف قتلهای ناموسی بارها تأکید کرده است که زنکشی تنها محدود به قتلهای موسوم به «ناموسی» در چارچوب خانواده نیست؛ بلکه طیف گستردهای از قتلهای مبتنی بر کنترل، مالکیت، ترس از افشا، پایان رابطه یا نپذیرفتن خواسته مردان را نیز دربرمیگیرد. این پرونده نمونهای آشکار از همین الگوی خشونت جنسیتمحور است.
# امنیت_برای_زنان
# زنان_حق_زندگی_دارند
# نه_به_خشونت_علیه_زنان
# جمهوری_اسلامی_مسئول_قتل_زنان
# نه_به_فرهنگ_زنستیز
اخبار کمپین توقف قتلهای ناموسی را در گروه تلگرام کمپین دنبال کنید
با اهدای کمک های مالی خود از طریق پی پال کمپین توقف قتلهای “ناموسی” را حمایت کنیم
https://paypal.me/stophonorkillings?country.x=US&locale.x=en_US
