بیانیه کمپین توقف قتلهای ناموسی در محکومیت حکم شلاق برای آنیتا پاپیست
صدور حکم ۷۴ ضربه شلاق علیه آنیتا پاپیست، خواننده جوان ایرانی، صرفاً یک حکم قضایی علیه یک هنرمند نیست؛ این حکم بخشی از جنگ سازمانیافته جمهوری اسلامی علیه بدن، صدای و آزادی زنان است. کمپین توقف قتلهای ناموسی این حکم را به شدیدترین شکل ممکن محکوم میکند و آن را نمونهای آشکار از خشونت جنسیتی نهادینهشده در ساختار حقوقی و سیاسی جمهوری اسلامی میداند.
زنان ایران بیش از چهار دهه است که برای ابتداییترین حقوق خود، از حق انتخاب پوشش گرفته تا حق حضور برابر در عرصه عمومی، حق خواندن، رقصیدن، آفرینش هنری و تصمیمگیری درباره زندگی خود، با سرکوب، مجازات، تحقیر و خشونت دولتی مواجهاند. جرم آنیتا پاپیست نه ارتکاب خشونت، نه آسیب رساندن به دیگران و نه نقض حقوق شهروندان، بلکه استفاده از صدای خود به عنوان یک زن است؛ صدایی که حکومت سالهاست میکوشد آن را خاموش کند.
حکم شلاق علیه یک زن به دلیل آواز خواندن، یادآور یکی از بنیادیترین اشکال تبعیض جنسیتی در جمهوری اسلامی است؛ نظامی که از نخستین روزهای استقرار خود، صدای زن را «مسئله» و حضور زن را «تهدید» تلقی کرده است. در چنین نظامی، بدن زن کنترل میشود، پوشش زن کنترل میشود، حرکت زن کنترل میشود و اکنون بار دیگر صدای زن با شلاق مجازات میشود.
کمپین توقف قتلهای ناموسی پیشتر نیز در بیانیهای رسمی، احکام شلاق، محرومیت از فعالیت هنری و ممنوعیت خروج از کشور علیه پرستو احمدی و عوامل «کنسرت کاروانسرا» را محکوم کرده بود. امروز با صدور حکم علیه آنیتا پاپیست، بار دیگر روشن میشود که هدف این احکام نه اجرای عدالت، بلکه ایجاد رعب و خاموش کردن زنانی است که حاضر نیستند از حق حضور در عرصه عمومی چشمپوشی کنند.
ما این احکام را جدا از دیگر اشکال خشونت علیه زنان نمیبینیم. همان ساختاری که به مردان برای قتل زنان به نام «ناموس» امتیازهای قانونی میدهد، همان ساختاری که قربانیان خشونت را بیپناه میگذارد، همان ساختاری که حجاب اجباری را تحمیل میکند، همان ساختار نیز زنان را به خاطر آواز خواندن شلاق میزند. همه این موارد حلقههای یک زنجیر واحد هستند: کنترل و سرکوب زنان.
شلاق، مجازاتی غیرانسانی، تحقیرآمیز و مصداق شکنجه است. اعمال چنین مجازاتی علیه زنان هنرمند نشان میدهد که جمهوری اسلامی همچنان به جای پذیرش حقوق و آزادیهای بنیادین زنان، بر سیاست تنبیه، ارعاب و حذف تکیه دارد. اما تجربه زنان ایران نشان داده است که هیچ حکمی، هیچ زندانی و هیچ شلاقی قادر به خاموش کردن مطالبه آزادی و برابری نیست.
ما ضمن اعلام همبستگی کامل با آنیتا پاپیست، پرستو احمدی و تمامی زنان هنرمندی که به دلیل جنسیت خود مورد تبعیض و سرکوب قرار گرفتهاند، خواستار لغو فوری این حکم و پایان دادن به تمامی قوانین و سیاستهای تبعیضآمیز علیه زنان هستیم. کمپین توقف قتلهای ناموسی تأکید میکند که سرکوب صدای زنان، کنترل بدن زنان و مجازات آنان به دلیل انتخابهای شخصی و هنری، اشکال مختلف یک خشونت واحد هستند: خشونت علیه حق زنان برای مالکیت بر زندگی، بدن، صدا و آینده خود.
ما از جنبشهای فمینیستی، سازمانهای مدافع حقوق زنان، نهادهای حقوق بشری، اتحادیههای هنرمندان و گزارشگران ویژه سازمان ملل متحد میخواهیم که در برابر این خشونت آشکار سکوت نکنند و برای پایان دادن به مجازاتهای جنسیتمحور و سرکوب سیستماتیک زنان در ایران اقدام کنند.
صدای زنان جرم نیست، آواز زنان جرم نیست، بدن زنان ملک حکومت نیست و هیچ زنی نباید به خاطر خواندن، آفرینش هنری یا حضور در عرصه عمومی با شلاق مجازات شود.
کمپین توقف قتلهای ناموسی
