«یک زن در تبریز کشته شد»؛ چگونه زبان رسانهها خشونت مردان علیه زنان را پنهان میکند؟
رضوان مقدم : شنبه ۲۱ اردیبهشت ماه یک زن در تبریز توسط ماشین بوسیله همسرش زیر گرفته شد و پس از باز شدن اینترنت در روزهای اخیربرخی رسانهها خبر دادند که زنی در تبریز توسط همسرش با خودرو زیر گرفته و کشته شده است. اما پرسش اینجاست که چرا در بسیاری از اخبار مربوط به قتل زنان، عامل خشونت در حاشیه قرار میگیرد و قربانی در مرکز روایت مینشیند؟
رسانهها معمولاً مینویسند:
«زنی در تبریز کشته شد.»
«زنی قربانی خشونت خانوادگی شد.»
«حادثهای تلخ بر اثر اختلافات خانوادگی رخ داد.»
اما واقعیت این است که زنان خودبهخود کشته نمیشوند. فردی آنها را میکشد. بنابراین روایت دقیقتر این است
«مردی در تبریز همسر خود را با خودرو زیر گرفت و کشت.»
در این روایت، مسئولیت روشن است. فاعل حذف نشده و خشونت از حالت یک اتفاق مبهم خارج میشود.
واژه ها بار معنایی دارند. هنگامی که رسانهها از عباراتی گنگ مانند «اختلاف خانوادگی»، «حادثه خانوادگی» یا حتی «خشونت خانگی» بدون اشاره به عامل خشونت استفاده میکنند، ناخواسته یا آگاهانه مسئولیت را از دوش مرتکب برمیدارند و جنایت را به یک مشکل مشترک میان دو طرف تقلیل میدهند.
«خشونت خانگی» هرگز یک امر خصوصی نیست. «اختلاف خانوادگی» نیز مفهومی مبهم است و به پوششی برای پنهان کردن خشونت مبتنی بر جنسیت تبدیل شده است. کسی نمی پرسد چرا در این “اختلاف” فقط زنان قربانی هستند؟ . این واژهها اغلب زنان را به سکوت فرامیخوانند و جامعه را از دیدن ساختارهای قدرت و نابرابری که زمینهساز خشونت هستند بازمیدارند
بنا بر گزارشها، این زن که نامش در رسانه ها آورده نشده است ظاهرا در تلاش بوده تا خود را از چرخه خشونت همسرش دور کند. تجربه جهانی نشان میدهد که خطرناکترین زمان برای بسیاری از زنان، زمانی است که تصمیم به ترک رابطه خشونتآمیز میگیرند. در این مرحله، فرد خشونتگر احساس میکند کنترل خود را روی قربانی از دست داده وغالبا در این مرحله است به اشکال شدیدتری از خشونت متوسل می شود.
زنانی که تجربه ازدواج اجباری ، کودکهمسری، بارداری در سنین پایین، ترک تحصیل، وابستگی اقتصادی و فقدان شبکههای حمایتی خانوادگی یا مدنی را دارند، بیشتر در معرض تداوم و تشدید خشونت قرار میگیرند. در مقابل، حتی حداقلی از استقلال اقتصادی میتواند احتمال ماندن در روابط خشونتآمیز را کاهش دهد و امکان خروج از چرخه خشونت را فراهم سازد
در نبود قوانین حمایتی مؤثر، در سایه فرهنگ زنستیز و در شرایطی که مرتکبان خشونت اغلب از مصونیت عملی برخوردارند، هر روز زنان بسیاری در معرض خشونت قرار میگیرند؛ خشونتی که زیر عناوینی چون «آبرو»، «اختلاف خانوادگی» و «مسائل خصوصی» پنهان میشود.
حتی پس از مرگ نیز بسیاری از این زنان بینام میمانند. رسانهها مینویسند:
«زنی در تبریز، تهران، مشهد ، سندج، کرمان ، شیراز ، زابل و یا آمل و …کشته شد»
بیآنکه نام، هویت، زندگی، آرزوها و داستان آنان را روایت کنند
شاید حذف نام زنان از روایتهای مربوط به قتل آنان صرفاً یک انتخاب حرفهای نباشد؛ شاید بخشی از سازوکاری باشد که قربانیان را به اعداد و آمار تبدیل میکند. زنانی که کشته میشوند، اما حتی در روایت مرگ خود نیز به حاشیه رانده میشوند.
تا زمانی که رسانهها به جای نام بردن از عاملان خشونت، بر قربانیان تمرکز کنند و تا زمانی که قتل زنان را با واژههایی چون «اختلاف خانوادگی» و «حادثه» توصیف کنند، بخشی از واقعیت همچنان پنهان خواهد ماند: این زنان قربانی خشونت مردانی شدهاند که تصمیم گرفتهاند حق حیات، آزادی و انتخاب را از آنان سلب کنند
دکمپین_توقف_قتلهای_ناموسی
# امنیت_برای_زنان
# زنان_حق_زندگی_دارند
# نه_به_خشونت_علیه_زنان
# نه_به_فرهنگ_زنستیز
اخبار کمپین توقف قتلهای ناموسی را در گروه تلگرام کمپین دنبال کنید
با اهدای کمک های مالی خود از طریق پی پال کمپین توقف قتلهای “ناموسی” را حمایت کنیم
https://paypal.me/stophonorkillings?country.x=US&locale.x=en_US
#ViolenceAgainstWomen
#StopFemicide
#WomenRights
#EndViolenceAgainstWomen
#ChildMarriage
#StopHonorKillingsCampaign
